به مناسبت نخستین سالگرد درگذشت شادروان عبدالواحد فیضی
به مناسبت نخستین سالگرد درگذشت شادروان عبدالواحد فیضی
پیام خانوادهٔ فیضی
یک سال از خاموشی عزیزی میگذرد که تمام زندگی پربارش را وقف مردم، عدالت، آزادی و سربلندی افغانستان کرد. پدر، همسر، برادر و عزیز ما، شادروان عبدالواحد فیضی، دانشمند، مبارز دیرینهٔ جنبش ترقیخواه، از کادرهای محبوب حزب دموکراتیک خلق افغانستان و فرزند صدیق مردم زحمتکش، اگرچه امروز در میان ما حضور جسمانی ندارد، اما اندیشه، منش، آرمان و راه او همچنان در دل خانواده، رفقا، دوستان و همهٔ عدالتخواهان زنده و الهامبخش است.
شادروان عبدالواحد فیضی از میان مردم و از دل رنج و محرومیت برخاست. او درد زحمتکشان را با تمام وجود احساس میکرد و از همان سالهای جوانی، آگاهانه راه مبارزه برای عدالت اجتماعی، آزادی و برابری را برگزید. وی با ایمان و تعهد، در صفوف حزب دموکراتیک خلق افغانستان علیه ارتجاع، استبداد، امپریالیسم، مناسبات ظالمانهٔ فئودالی و بیعدالتی نظام سلطنتی به مبارزه پرداخت و تا واپسین لحظهٔ زندگی، به آرمانهای انسانی و عدالتخواهانهٔ خویش وفادار ماند.
فیضی از سال ۱۳۴۷ خورشیدی به جناح پرچم حزب دموکراتیک خلق افغانستان پیوست و بیش از پنج دهه، با صداقت، استواری و فداکاری در مسیر باورهای سیاسی و اجتماعی خود گام برداشت. او هیچگاه در برابر فشارها، تهدیدها و دشواریهای روزگار از راهی که آگاهانه انتخاب کرده بود، عقبنشینی نکرد و همواره مردم، میهن، آزادی، عدالت و برابری را بر هر منفعت شخصی مقدم می دانست.
او از جمله مبارزان پاکنهاد، بااخلاق، مردمدوست، باتقوا و میهنپرستی بود که سالهای طولانی، چه در مسئولیتهای دولتی و چه در فعالیتهای حزبی و سیاسی، با اخلاص در خدمت مردم قرار داشت. زندگی سیاسی او با فراز و نشیبهای فراوان همراه بود و بارها قربانی صداقت، پاکی و مردمدوستی خود شد، اما هیچگاه اجازه نداد بیمهریها، دسیسهها و برخوردهای نادرست، در ایمان و تعهدش نسبت به آرمانهایش خللی وارد کند.
شادروان عبدالواحد فیضی هرگز در برابر ظلم، استبداد و بیعدالتی سر تعظیم فرود نیاورد. وی همواره پرچم عدالتخواهی و ترقیخواهی را برافراشته نگاه داشت و با شهامت و استواری، چراغ امید و آرمانخواهی را در دل همسنگران خود فروزان ساخت. او باور داشت که وفاداری به آرمانهای انسانی، نه به قدرت و مقام، بلکه به ایمان، صداقت و شخصیت انسان وابسته است.
سالهای مهاجرت نیز شادروان عبدالواحد فیضی را از مردمش جدا نساخت ،وی همواره صدای مردم افغانستان بود و با احساس مسئولیت، در دفاع از آزادی، عدالت اجتماعی و وحدت نیروهای ترقیخواه تلاش کرد. حضور فعال او در «کمیتهٔ فعالین حزب دموکراتیک خلق افغانستان» و سپس در «کمیتهٔ رهبری نوین حزب دموکراتیک خلق افغانستان»، گواه روشنی بر تعهد همیشگی او به مبارزه، دادخواهی و آزادیخواهی بود.
آثار ارزشمند شادروان عبدالواحد فیضی در زمینههای ادبیات، تاریخ، سیاست و مسائل اجتماعی، سرمایهای گرانبها برای نسلهای امروز و فردای افغانستان به شمار میرود. نوشتههای او بازتاب عشق عمیقش به مردم، میهن اش بود و قلم را همچون سنگری برای آگاهی، روشنگری و مبارزه در راه عدالت به کار می گرفت.
از دیگر خدمات ماندگار او، تأسیس سایت سپیددم در سال ۲۰۰۲ میلادی بود. ایشان بهعنوان بنیانگذار و مدیرمسئول این رسانه، تا واپسین روزهای زندگی ، با عشق و احساس مسئولیت آن را مدیریت کرد. در طول بیش از دو دهه فعالیت سپیددم، بیش از پنج هزار مقاله در عرصههای سیاست، تاریخ، فرهنگ، ادبیات و مسائل اجتماعی منتشر شد و این رسانه به تریبونی برای اندیشه، گفتوگو و انعکاس دیدگاههای روشنفکران و نیروهای ترقیخواه افغانستان تبدیل گردید.
امروز، در نخستین سالگرد درگذشت این انسان فرهیخته و مبارز نستوه، ما، اعضای خانوادهٔ فیضی، با قلبی آگنده از اندوه اما سرشار از افتخار، یاد و خاطرهٔ او را گرامی میداریم و باور داریم که نام و یاد او در حافظهٔ جنبش ترقیخواه، در میان دوستان، رفقا و در قلب همهٔ کسانی که او را میشناختند، جاویدان خواهد ماند.
ما اعضای خانوادهٔ فیضی با قلب اگندا از مهر و دلتنگی، به روان پاکش درود میفرستیم، برای او آرامش جاودانه و برای همهٔ دوستدارانش صبر و بردباری آرزو میکنیم.
روحش شاد، یادش جاودان و راه عدالتخواهانه و انساندوستانهاش پررهرو باد.
خانوادهٔ فیضی