زلزله وجدان‌ها را تکان نداد!

وقتی زمین در شرق افغانستان لرزید، بیش از ۲۲۰۰ جنازه روی دست مردم ماند و نزدیک به ۴۰۰۰ زخمی با درد و خون در شفاخانه‌های نیمه‌ویران افتادند. خانه‌ها خاک شدند، کودکان یتیم شدند و زنان داغدار، سیاه‌پوش گردیدند.

کشورها و سازمان‌های خارجی، طبق معمول، پیام‌های «همدردی» صادر کردند و ۲۵ میلیون دالر روی کاغذ به حساب کمک‌ها نوشتند. همان نمایش تکراری: چند عکس خبری، چند بسته کمکی و بس.

اما از همه خنده‌آورتر صحنه حضور ثروتمندان داخلی است. همان‌هایی که در سال‌های جمهوریت، با دستان آلوده به قراردادهای دولتی و چور و چپاول دارایی ملت، صاحب قصرهای تابستانی و زمستانی شدند. همان‌هایی که در دوبی برج خریدند و در کابل با پول غارت‌شده مردم، سرای‌ها و بلندمنزل‌ها بالا کردند. حالا وقتی مردم زیر خاک مانده‌اند، این آقایان و خانم‌ها چشم بسته می‌گذرند، گویا که همه چیز به خیر است و هیچ حادثه‌ای رخ نداده!

خوشبختانه یک نام متفاوت شنیده شد: میرویس عزیزی. او دست‌کم جرئت کرد و دست در جیب برد تا به آسیب‌دیدگان کمک کند. اما بقیه «پهلوانان زر و زور» کجا هستند؟ آیا قصرهای‌شان در دوبی آن‌قدر پر زرق و برق است که منظر جنازه‌های ولایات شرقی را نمی‌گذارد ببینند؟

مردم بی‌خانه و آواره در کوه و بیابان نان و خیمه ندارند، اما ثروتمندان قارونی افغانستان غرق در حساب‌رسی ثروت بادآورده‌اند. گویا برای‌شان مهم نیست که زمین لرزیده، انسان‌ها زیر آوار جان داده‌اند و وطن از درد به خود می‌پیچد.

زلزله خانه‌ها را ویران کرد، اما آنچه سال‌ها پیش ویران شده بود، وجدان‌های پوسیده‌ی سرمایه‌دارانی است که تنها به وقت تاراج بیدار می‌شوند و به وقت فاجعه، کور و کر.

هدایت حبیب